Kadın Giyimi: Daroğun Köyünde, özellikle kırk yaşın üzerindeki kadınlar geleneksel Kürt kıyafetleri giyerler. Başlarında, mavi veya hardal renginde bir puşi bulunur, puşinin çevresini beyaz renkli başka bir puşiyle sararlar. Elbise olarak ayak bileklerine dek uzun desenli kumaştan elbiseler giyerler. Genç kızlar daha renkli, uzun elbiseleri tercih ederler. Siverek şehir merkezine gittiklerinde kadınlar daha çok uzun palto ve başörtüsü giymektedir.

Erkek Giyimi:  Şimdilerde genç erkekler, kot pantolon veya kışın sıcak tutan kadife kumaşlar tercih ederken daha yaşlı erkekler, gabardin şalvar, uzun kollu gömlekler, yelek ve ceket giymektedirler. Yakın zamana kadar yaşlı erkekler Siverek yöresine özgü sekiz köşeli şapka giymekteydi, ancak günümüzde çok azı şapka giymektedir.

EVLENME ADETLERİ

Daroğun Köyünde yaşayanların hepsi akrabadır. Dolayısıyla akrabalar arasında evlilik yaygındır. Gerçi yakın köylerde, farklı aşiretlerden veya şehir’den de kız isteme veya kız verme söz konusudur. Eski bir adet olan görücü usulü evlilik artık yoktur. Gençler evlenmeden önce mutlaka birbirlerini görmekte ona göre karar vermektedir. Gerçi yine söz büyüğündür. Büyükler karar verince gençlere de onlara uymak kalmaktadır. Eskiden  tek tük görülen ‘Berdel’ de artık pek görülmemektedir. Köyde tek kadınla evlenmek esastır ancak zaman zaman bazı erkeklerin iki kadınla evlendiği de görülmektedir.

Daroğun köyü örf ve adetlerine sıkı sıkıya bağlıdır. Yakın zamana kadar Daroğun köyünden dışarıya kız verilmez, yabancı kızlarla da evlenilmezdi. Bu adet aşiretin içine kapanık bir yapıda olmasından kaynaklanmaktadır. Ancak son 50 yılda bu gelenek bozulmuş, hem dışarıya kız verilmeye, hem dışarıdan kız alınmaya başlanmıştır. Evlenme çağına gelen delikanlılar anne ve babalarına doğrudan ‘Evlenmek istiyorum’ diyemezler bu ayıp sayılır. Yakın arkadaşlarına veya yakın akrabasına bir şekilde bu isteğini iletir, anne baba da gereğini yapar. Bazen ergen erkek evde annesinin yaptığı yemeği beğenmemeye, yıkadığı elbiseleri temiz görmemeye başlar. Bu da bir çeşit evlenme isteği sinyalidir. Kızların böyle bir söz hakkı yoktur. Genelde kızlar küçük yaşta evlendirilmektedir. Kızlarda evlenme yaşı ortalama 16 iken erkeklerde 18 yaştır.

Evlendirmeye karar verilen delikanlı için öncelikle yakın akrabadan kız aranmaya başlar. Annesi gittiği her yerde göz gezdirir. Konuk olduğu evleri inceler kendine uygun bir gelin adayı arar. Köyde oğluna uygun bir gelin adayı bulamazsa bu defa uzak akrabalar veya dostlar arasında kız aramaya başlar. ‘Oğlumu evlendireceğim, münasip bir kız bakıyorum,’ diyerek sağa sola haber bırakır. Sonunda oğluna uygun bir kız bulur ve kız isteme merasimi başlar.  Kız isteme gününden önce kızın ailesine haber verilir. Sonra birkaç sözü dinlenen yaşlı ile birlikte kız istemeye gidilir. Kızın ailesi de gönüllü ise o gece istenecek altın veya eşyalar liste halinde oğlanın ailesine verilir. Onlar da kabul ederse nişan günü belirlenir. Nişan yapıldıktan sonra oğlanın kız evine gelip gitmesi ayıp karşılanır. Damat adayı kız evine gitmez. Düğünde hoca nikâhı dediğimiz imam nikahı kıyılır. Daha sonra Belediye Nikâhı denilen resmi nikâh kıyılır. Köyde düğünler genellikle üç gün sürer. Daha önceki yıllarda bir hafta sürmekteydi. Eskiden düğün gecesi damat kırsal bir alana bırakılırdı, birkaç arkadaşı da yanında olurdu. Sabahleyin atlara binip eve gelirdi. Şimdi bu adet yoktur.

                Düğünler davul zurna eşliğinde yapılır, halayda erkekler ve kadınlar yan yana dururlar. Uzun bir halay eşliğinde düğün devam eder. Küçük veya büyükbaş hayvanlar kesilerek misafirler ağırlanır. Kına gecesi yapıldıktan sonra ertesi gün gelin erkek evine getirilir.

DAROĞUN MUTFAĞI

                Daroğunda ayran çorbası, mercimek çorbası, bulgur ve pirinç pilavı, bostan salatası, cacık, mercimekli köfte, içli köfte, kenger yemeği, yeşil mercimek aşı, kuru fasulye, sulu patates yemeği, kavurma ve dolma en çok tercih edilen çorbalar, salatalar ve yemeklerdir. Çiğköfte hemen hemen haftada birkaç kez yapılmaktadır.

SERÊ SALÊ GELENEĞİ

Yakın zamana kadar kutlanan bir yılbaşı geleneğiydi. Genelde 13 Ocak’ı 14 Ocak’a bağlayan gece erkeklerden biri kadın kılığına girmekte diğer birkaç erkekle birlikte ellerinde tepsiler ve torbalarla ev ev gezmektedirler. Gittikleri her evde “Serê salê binê salê, Xwedê kurekî bide xwediyê malê” Yani, ‘yılın başı, yılın sonu Allah bir erkek çocuk versin evin sahibine’ diyerek güzel dilerlerde bulunmakta karşılığında eşya istemektedir. Ev sahipleri gönüllerinden ne geçiyorsa onu verirler.

Siverek’te Kalın ağaç mahalle - Siverek (Bucak bucağı) - Şanlıurfa
:Daroxin: Kürtçe Kurmamci
Darağun: TC Dâhiliye vekâleti: son Taksimatı
Mülkiyede Köylerimizin adları. TARİH:1928
Kürt-Sünni (Şêxbizinİ) yerleşimi
Siverek ilçesinde Şeyhbızınların bulunduğu tek yerleşimdir.
Koord: 37° 49' 9'' D, 39° 9' 9'' K
Tarihçe
Kalınağaç; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken,
2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur